Yılmaz Erdoğan'ın Sağlık Bakanlığı'nda müfettiş olan amcası Namık Erdoğan

Ülkücü katil Haluk Kırcı, cezaevinden çıktıktan sonra Abdullah Çatlı'nın kardeşi Zeki Çatlı'yla tedavi malzemesi işi yapan bir şirket kurdular. Herifler Türk milliyetçiliği bir şirket adı Promesse. 

Yılmaz Erdoğan'ın Sağlık Bakanlığı'nda müfettiş olan amcası Namık Erdoğan yolsuzluğun üzerine gitti. Dürüst bir bürokrattı. Konunun peşini bırakması için çok ciddi tehditler alınmasına rağmen kapatılmasıdı ve büyük yolsuzluklar tespit edildi. Mehmet Ağar'ın görüşme teklifini ise reddedildi. (Yine Mehmet Ağar) 


9 Mayıs 1994'te Ankara'da kaçırıldı. 12 Mayıs'ta Kırıkkale'de cenaze bulundu. Cesedinin, kardeşinin doktor olarak uğraştığı hastanenin morgun kadınları ise acı bir tesadüftür. 

Milliyetçi geçinen katiller devleti soymuş, yaşasaydı belki de "bölücülükle" suçlanacak Namık Erdoğan ise, zarara uğramaması için canını yasaklamıştı. 

Kayıp Kentin Yakışıklısı şiirini Yılmaz Erdoğan, amcası Namık Erdoğan'a yazmıştır. "Kayıp Kentin Yakışıklısı Dokuzunda kaybolan Mayıs'ın, Cesedi Onikisinde bulundu... Kaçırıldığında da Kaybo'nun da Ve cesetken de Yakışıklıydı... Amcamdı..." 

Ancak amcası için bu şiiri yazan yeğen Yılmaz, sonra bir AKP mitinginde Mehmet Ağar'la aynı sahnede yer aldı. Bu küçültme Yılmaz'a ömür boyu yeter. 

Konunun oradan çıkmak olacak ama Namık Erdoğan'ın Hakkari'de dolaşan geçen nişanlılık hikayesinin ise bilinen bir kraliçesi vardır; Leman Sam. Babasının memuriyeti sonucu Hakkari'ye giden Sam, burada Namık Erdoğan'la nişanlanmış, eğitimlerini devam ettirmek için bu nişanlılık evliliğe dönüşmemiştir. 

Yıllar sonra Namık Erdoğan'ı anlatan Leman Sam, kitap yazsam çok şey yaşadığını söyleyerek Erdoğan'a özlemini dile getirir. Namık Erdoğan cinayetinde, Türk sağının vatanı, millet nutuklarının hepsi koca bir yalan. Varsa yoksa; yolsuzluk, rant ve talan.

Eroin üretiminde kullanılan asitlerin Türkiye’ye kimler adına ne miktarda girdiğini araştırıyordu. şüpheli sıfatıyla Mehmet Ünlü, Haluk Kırcı, Bilal Demirbağ, Menşure Sümer, Veysel Özsoy, Ünal Sümer, Mustafa Azılı, Mehmet Aydoslu’nun ifadeleri alındı.

11 Şubat 1999’da görevsizlik kararı vererek, dosyayı Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Başsavcılığı’na gönderdi. 

DGM Başsavcılığı da 23 Eylül 1999’da 8 şüpheli hakkında ‘cürüm işlemek için teşekkül oluşturma” suçlaması’yla yaptığı soruşturmanın ardından takipsizlik kararı verdi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAYALLER KURMAK

HAYALLER KURMAK  • Düşlerimiz gökyüzüne astığımız yıldızlardır, gecemizi aydınlatır.  Eğer hayallerimiz olmazsa hayatımızın da bir amacı olmaz. Amaçsız bir hayat, sona erdiğinde ağzımızda tat bırakmayan bir yiyeceğe, küle dönmüş bir gazete sayfasının rüzgârda savrulmuş haline benzer, elimizde bize ve insanlığa bir şey kalmaz.  “ İnsanın aklı kendisine sınırlamalar getirilmesinden nefret eder, ” diyen şair, yazar ve devlet adamı Joseph Addison (1672–1719) mutlu bir hayat için, gereken üç şeyi şöyle sıralıyor:  1. Yapacak bir iş.  2. Sevecek bir eş. 3. Gerçekleştirilebilecek bir düş.  Hayallerdir bizleri canlı kılan; yeni sulanmış çiçeklerin başlarını yukarı kaldırması gibi dimdik ayakta kalmamızı hayallerimiz sağlar. Yenilenme fırsatları sunar bize, yeni hedefler belirleme, bunlar için uğraş verme, çabalama, harekete geçme…  İvme kazandırır yaşamın durağanlığına. Amacımız için uğraşmanın mutluluğu tüm ruhumuza yayılır o an farkında olsak da, olmasak da...
Devamı

DOSTLUĞUN ÖLÇÜSÜ

Şemsi Tebrizi ve Mevlana Celaleddin Rumi iki büyük dosttur. Aralarındaki dostluk asırları aşarak günümüze kadar ulaştı. Gerçek dostluğun ne olduğuna dair kıymetli ölçüler verdi. Çeşitli defalar ayrıldılar, kavuştular. Ayrılığın acısını, kavuşmanın sevincini yaşadılar. Bir gün Şems Tebriz'dedir.  Bir Yahudi koşarak gelir ve bağırır : - Müjde ! Mevlana geliyor. Şems mütebessim. Hemen bütün varını yoğunu yahudiye bağışlar.  Yahudi gittikten sonra olaya şahid olan birisi Şems'e : - Bu yahudi seni aldattı. Yolda kimse yok, Mevlana gelmiyor der. Şems tebessümünü bozmaz ve dostluğun o müthiş ölçüsünü verir : -Biliyorum. Bu sözün yalanına malımı mülkümü verdim. Doğru olsaydı canımı vermem gerekirdi.
Devamı

Bana ne vereceksin?

Ben zamanla akarım. Bir kum gibi akarım, bir su gibi ve ben zamanla birlikte, zaman gibi bir boşluğa akarım. Zamanın eli, abanoz renkli bir oymacının eli gibi küçük keskisiyle dolaşır üstümde, bir çocuk yapar, bir delikanlı yapar, bir ihtiyar yapar; her seferinde biraz daha azalarak şekilden sekile girerim ve vahşi ve kaprisli bir eldeki bir dal parçası gibi her şekil değiştirdiğimde ayaklarımın dibinde hatıra denen, bana hem çok yakın hem çok uzak, hem çok bildik hem çok yabancı, esrarlı ve kı-mıldak bir toz yığını birikir. Ve hatıralar çoğaldıkça ben eksilirim. Durmadan, durulmadan, hiç oyalanmadan, oyalana-madan, geçmiş ve gelecek denen iki cam kürenin 'an' denen ince boğumundan geçerim; an, oymacının elinin bedenime değdiği yerdir, keski darbelerinin sızıyla hissedildiği yer, geleceğin biteviye geçmişe döndüğü, geçmişin çoğalıp geleceğin azaldığı yer. Bir kum saati gibi ben kendi geçmişime akarım. Bazen bir aşkla, bazen bir ihanetle, bazen vuslatı olmayan bir ayrılışla, sız...
Devamı